! و من برای زندگی تـو را بهانه میکنم ...

یکی میگفت : " بی معرفت ". یکی میگفت :"اصلا تو زنده ای ". یکی میگفت :

" تو فقط بلدی وبلاگ آپ کنی ؟ "

اصلا ازکجا معلوم که زنده ام . اصلا از کجا معلوم که من اون باشم .اصلا از کجا

معلوم که باشم . . .که اینجا باشم . . . شاید رفته باشم . . .آره شاید خیلی وقته رفته

باشم .ازهمون وقتی که بی معرفت شدم. از همون وقتی که دیگه تِلِف نکردم بهت

. . . از همون وقتی  که  از تو  و از خیلی های دیگه  بریدم  . . .  از وقتی کندم

از این خاک و همه وابستگی هاش

                                     .

                                     .

                                     .

                        شاید میرم تا آسمونی شم

                                      .

                                      .

                                      .

                                    شاید می رم تا به یه خاک دیگه دل ببندم .

فکر میکنه فقط بلدم وبلاگ آپ کنم . . . خوب می خوام دیگه وب هم آپ نکنم تا

ایندفه با خودش فکر کنه که هیچ کاری بلد نیستم بکنم

پــــــی نوشت : من بی همه حتی برای زندگی کردن هم تنهایم وهمه بی من حتی

نامی کم ندارند . . . 

            . . .  پس از همه می روم تا بی همه ، تنها با تنهایی خود زندگی کنم .

زاده شدن

بر نیزه ی تاریک

همچون میلادِ گشاده ی زخمی .

سِفر ِیگانه فرصت را

                          سراسر

در سلسله پیمودن .

بر شعله خویش

                   سوختن

تا جرقه واپسین ,

بر شعله حرمتی

که در خاک ِ راهش

                        یافته اند

بَردگان

        این چنین .

این چنین سرخ و لوند

بر خار بوته خون

                      شکفتن

وین چنین گردن فراز

بر تازیانه زار ِ تحقیر

                          گذشتن

و راه را تا غایتِ نفرت

                              بریدن .

آه , از که سخن می گویم ؟

ما بی چرا زنده گانیم

آنان به چرا مرگ ِ خود آگاهانند .

    احمــــد شا ملـو

    .

    .

    .

    آه اسفـــندیارمغـموم !

    تو را آن به که چشم فرو پوشـیده باشی .

. . . قانا . . . 10 سال تمدن , 10 سال وحشی تر . . . کودکان زیرآوار

فاجعه. . . خشم . . . . تمدن امریکا یی . . . وحشـــیگری . . . سکـوت

مرگبار ! . . . دنیای متمدن ما .

            . . . وهرستاره شبی است

                                                              که از تو دورم !

   از کوچه های تو دور می شوم

   و سنگینی قدمهای حسرت را

                              به دوش آینده می کشم

                                                  تا عبوری دیگر . . .

خورشيد كه تو را با خود برد

آن صبح شوم

فردا آمد , تو , نه

و من تنها گريستم

اينك  ,

ماههاست

دل به پيراهني بسته ام

با بوي بلوط و ياس

و ساعتي

             كز گرمروز آن حادثه تلخ

مرده است .

تو شكستن قلب مرا نديدي

                               آه كه خاليت خرابم كرده است .

تو گفتی اگه بری خیلی تنها می شم  . خنده تلخی زدم و گفتم : خوب من نباشم

یکی دیگه ! تو فقط نگام کردی و من خبرنداشتم که وقتی تو رو تنها می ذارم

, تنها تر از همیشه می شم .

دلم برای کسی تنگ است

     که آفتاب صداقت را به میهمانی  گلهای باغ می آورد

دلم برای کسی تنگ است

     که چشمان قشنگش را

                              به عمق آبی دریایی واژگون می دوخت

دلم برای کسی تنگ است

     که همچون کودکی معصوم

           دلش برای دلم می سوخت

                      و مهربانی را نثار من می کرد

                  کسی که بی من مانده

                                          کسی که با من نیست . . . 

چه سخت است

               در دل گریستن و هیچ نگفتن

وچه دشواراست

               اشک غم را در ماتمکده دل جاری ساختن !

وقـتي بغـض هـمه ی ايـن روزاي  خسته تو گـلوته . . .  وقـتي مجبوري  جلوي

خـودتو بگــــيري تا براي  يه بارم كه شـده بتـــوني حســرت روزاي رفــته  رو

مرور كـني . . . 

. . .  يه گوشه ميشيني ونگاه حسرت بارت روبه سايه خاطرات گذشته ميدوزي .